Ocena recenzenta:
Muzyka: ****
Dźwięk: *****

Numer pisma: 02/05 - (094)

Paul Motian gra standardy! Niezbyt częsta to rzecz, bowiem amerykański perkusista słynie z niezależnego stosunku do muzyki. W dodatku jego kompozycje należą do najciekawszych we współczesnym jazzie.
Sceptyków spieszę poinformować, że nawet tak wyświechtane tematy jak „How Deep Is the Ocean” czy „Skylark” w wykonaniu Billa Frisella, Charlie Hadena, Lee Konitza i Joe Lovano nie brzmią standardowo. Skomplikowana jest tkanka perkusyjna Motiana, na którą składają się pozornie przypadkowe czynele, szmery talerzy i ignorujący kompletnie kreskę taktową werbel. Gitara też znacznie odbiega od tego, do czego przyzwyczaili nas mainstreamowi muzycy.
Frisell operuje plamami dźwięku, nie epatuje szybkimi pasażami, koncentrując się na barwie i przestrzeni. Haden jest zdecydowanie najlepiej brzmiącym kontrabasistą jazzu. W basową otchłań pomaga mu schodzić wspaniały, XVIII-wieczny Klotz.
No i wreszcie pierwsza linia, czyli saksofony (choć podział pomiędzy sekcją a melodykami jest tu nieco zatarty). Lee Konitz to niemal ikona cool jazzu – czyli najbardziej intelektualnego z licznych gatunków tej muzyki. Na saksofonie sopranowym, a zwłaszcza altowym, tworzy snujące się linie, często na granicy ciszy. Jego królestwem jest nastrój i brzmienie. Z trochę innej bajki pochodzi Joe Lovano – to tenorzysta z krwi i kości. U niego przeważają męskie, szeroko zakrojone frazy, dźwięk dosadny i chrapliwy.
Na skrzyżowaniu tych temperamentów budowana jest dramaturgia „On Broadway Vol. 3”. Dramaturgia, o którą nie podejrzewalibyśmy niemiłosiernie zgranych na wszelkiego rodzaju jam sessions standardów. Po raz kolejny okazuje się, że w jazzie nieważne jest co, ale jak się gra.