I oto mamy płytę nagraną przez kontrabasistę Larsa Danielssona i pianistę Leszka Możdżera czyli dwie trzecie słynnego w Polsce możdżerowskiego dream teamu. Brakuje tylko Izraelczyka – Zohara Fresco odpowiedzialnego w zespole za instrumenty perkusyjne. Zapytacie jak dalekie zmiany pociąga za sobą ten fakt. Otóż, prawdę powiedziawszy niewielkie. Może muzyka jest na „Pasodoble” bardziej zogniskowana wokół melodii? Może samym muzykom trudniej się ją gra, ze względu na brak perkusyjnego szeptu, za którym można się jakoś schować. Możliwe, że konwencja duetu nakazuje większą dbałość o rytmikę, harmonię, time’ing i detale. Możliwe. Zmiany jednak pod względem ogólnego wyrazu są raczej kosmetyczne.
Fakt ten zapewne ucieszy wszystkich, którzy pokochali muzykę tria. Zasmuci tych, którzy liczyli na odsłonięcie nowej twarzy gwiazdy polskiej pianistyki. Tymczasem „Pasodoble” - pierwsza nazwijmy ją jazzową, płyta z udziałem Leszka Możdżera wydana na całym świecie, zawiera muzykę zagraną świetnie, jeszcze lepiej nagraną, pełną wirtuozerii i miłych melodii.
Ja niestety tej muzyki nie kupuję, nie porywa mnie ona, nie pobudza wyobraźni, choć kokietuje tajemniczością. Nie wprawia w dobre samopoczucie, ale też i nie irytuje zbyt mocno. Przyznam szczerze, nie za bardzo potrafię nawet skupić na niej uwagę. Ulatuje mi ona z pamięci ilekroć chcę coś o niej powiedzieć. Nie wyobrażam sobie przez to, że mogłaby ona zaistnieć w mojej kolekcji, jako płyta szczególnie ważna.
Jest to jednak przykład całkowitego zawodowstwa, solidny kawał rzetelnie wykonanej pracy na zamówienie, przykrojonej precyzyjnie pod średnią statystyczną ludzkich upodobań związanych z muzyką jazzową. Z jednej strony to dużo, z drugiej bardzo niewiele.