Muzyka: ****
Realizacja: ***

Płyta z przesłaniem, które może być wyzwaniem dla etnografa śledzącego migracje nurtów muzycznych. Otóż zdaniem producentów niniejszego krążka rytmy Afryki Zachodniej nie tylko przewędrowały wraz z niewolnikami na kontynent amerykański przyczyniając do powstania jazzu i muzyki latynoskiej, ale też poprzez Afrykę Północną, Bliski Wschód i Turcję dotarły na Bałkany. Bałkańscy Cyganie zaadoptowali je w formie zwanej cocek. Podobnie jak czarni nowoorleańczycy kupowali od żołnierzy amerykańskich instrumenty dęte i perkusyjne, tak Cyganie z Bałkanów nabywali analogiczne instrumenty z armii tureckiej. I tak cocek stał się bliskim krewnym nowoorleańskiego ragu. Na niniejszej płycie gitarowy wyjadacz Kitanovski spotyka się z macedońską grupą dęto-perkusyjną Cherkezi pod wodzą trębacza Cerkeza Rashida, by w tuzinie utworów zaprezentować to, co w rytmice i melodyce pozostało po wędrówkach z Afryki. Można śmiało powiedzieć, że niczym gąbka, muzyka grana przez Cherkezi jest nasiąknięta wpływami kultur muzycznych krain ościennych, ale też echa zachodnio-afrykańskie są nad wyraz wyczuwalne. Spotykamy utwory pełne skupienia, to znowu wulkaniczne, ze spiętrzeniem efektów jakby z arsenału środków orkiestry Sun Ra, komentowane śpiewem lub głosem, osadzone na rytmach marszu, cocka, samby, reggae. Muzycy grają prosto z serca, improwizują zbiorowo i wcale im nie zależy, by grać „równo”. To rozchwianie formy jedni uznają za istotny atut, inni za fundamentalny brak dyscypliny. Miejmy nadzieję, że tych pierwszych będzie więcej.