Ocena recenzenta:
Muzyka: ****
Dźwięk: ****

Numer pisma: 07-08/04 - (088)

Album ten należy rozpatrywać w dwóch płaszczyznach, oceniając osobno warstwę wokalną i instrumentalną. Petra Haden śpiewa poprawnie, choć niczym nie imponuje. W jej wykonaniu standardy brzmią efektownie, ale bez magicznej iskry, którą zwykle dodają do znanych kompozycji największe wokalistki. Jeśli można za coś wyróżnić córkę słynnego kontrabasisty, Charlie Hadena, to na pewno za interpretacje „I Don’t Want To Grow Up”. Jest tutaj bardziej wiarygodna od Toma Waitsa, z którego repertuaru piosenka pochodzi. „Kiedy widzę, jak moi rodzice się kłócą, nie chcę dorosnąć”. Wprawdzie interpretacji Waitsa nikt nie dorówna, jednak takie słowa w ustach faceta po 50 wydają się – delikatnie mówiąc – nieco spóźnione. Tymczasem, gdy słyszymy dziewczęcy głos Petry Haden, możemy myśleć, że ona rzeczywiście chce pozostać dzieckiem. „Kiedy widzę cenę, jaką płacisz, nie chcę dorosnąć; Otwieram pudełko z lekami i nie chcę dorosnąć.”
Płyta zawiera sporo znanych utworów, w tym udaną wersja „Moon River”, przypominającą delikatną urodę Audrey Hepburn w „Śniadaniu u Tiffany’ego”. Są tu także dwie kompozycje bohaterów krążka.
Bill Frisell jest tu głównym instrumentalistą, poza partiami skrzypiec w wykonaniu Petry Haden. Słynny gitarzysta ponownie udowadnia, że w roli akompaniatora niewielu ma sobie równych. Dlatego jego udziałowi w tym przedsięwzięciu należą się najwyższe noty. Frisell gra na gitarach elektrycznych i akustycznych. Ponadto odpowiada za pewne zabiegi elektroniczne, które miejscami wzbogacają instrumentalną fakturę. Właśnie dzięki niemu w sumie jest całkiem dobrze i nie razi nawet „Bai-la Taigam”, śpiewany nie po angielsku.