Muzyka: 4
Realizacja: 5

Boi Akih to prawdziwie interkulturowy kwartet. Obok pochodzącej z Indonezji wokalistki Moniki Akihary mamy tu dwóch Holendrów – grającego na gitarze Nielsa Brouwera oraz znanego w kręgach muzyki improwizowanej wiolonczelistę Ernsta Reijsegera. Składu dopełnia Hindus Sandip Bhattacharya, który niezwykle sprawnie obsługuje tablę, frame drum i inne instrumenty perkusyjne.
Nie ulega jednak wątpliwości, że pierwszoplanową postacią jest Monica, choć autorem kompozycji jest Brouwer. Długo się zastanawiałem, jak określić wokalistykę tej pani. Brzmi ona trochę jak etniczna, „plemienna” wersja Cassandry Wilson. I to tej Cassandry z przełomu lat 80. i 90. kiedy miała ona jeszcze ambicję bycia jazzową wokalistką nawiązującą do wielkiej tradycji Abbey Lincoln, Sarah Vaughan czy Shirley Horn.
Jej technika jest stricte jazzowa, skala – od naprawdę niskiego altu do mezzosopranu. Przy czym ta, wcześniej wspomniana „etniczność” polega głównie na wykorzystaniu jej rodzimego języka wyspy Haruku. Wymusza to egzotyczne dla naszych uszu frazowanie. Dodatkowym elementem ubarwiającym nagranie są skomplikowane i ciekawe metrycznie partie perkusjonaliów.
Gdyby nie to, utwory i śpiew Moniki Akihary brzmiałby jak klasyczna jazzowa wokalistyka. Należy tu dodać, że wokalistyka na naprawdę wysokim poziomie. Indonezyjka nie ma żadnych problemów intonacyjnych, znakomicie mieści się we frazie, ma bardzo interesującą barwę i trudno jej interpretacjom odmówić emocjonalnego zaangażowania.
Niestety, raczej pozycji Cassandry Wilson nie jest w stanie zagrozić. Za „Delta Lady” stoi ogromny przemysł marketingowo-promocyjny, którego nie jest w stanie zapewnić monachijska firma Enja. Jednak my już o niej wiemy i wiemy też i to, że jakość tego nagrania bije na głowę większość produktów znanych koncernów płytowych.