Muzyka: 5
Realizacja: 5

Nie pamietam już dokładnie czy to był rok 1996 czy 1997, kiedy po raz pierwszy usłyszałem Trio Paraphrase. Właściwie ktoś, kto nie słyszał muzyki tego zespołu nie jest w stanie zrozumieć szoku, jaki wówczas przeżyłem. No, bo cóż niespodziewanego może zdarzyć się w tak małym i przewidywalnym składzie jak trio złożone z saksofonu, kontrabasu i perkusji?
Tim Berne to z pewnością nie jest najsprawniejszy technicznie saksofonista świata. Zarówno na barytonie, jak i alcie można znaleźć wielu szybszych i lepiej wygimnastykowanych zawodników. Jednak mało kto może się z nim równać jeśli chodzi o tworzenie logicznych i piekielnie intrygujących improwizacji. Drew Gress zbliża się do ideału basisty – jeśli lider jest elokwentny i władczy, Drew chowa się karnie i grzecznie wspomaga solistę bezbłędnym walkingiem, dbając by wszystko trzymało się kupy. Kiedy jednak jaśnie pan lider znajdzie się w bardziej demokratycznym nastroju, wtedy pokazuje na co go naprawdę stać. Jeśli dać mu trochę miejsca potrafi pociągnąć muzyczną akcję i inwencją melodyczną przyćmić nawet saksofonistę. No i wreszcie Tom Rainey, perkusista, który potrafiłby ułożyć ciekawą linię perkusyjną nawet do dzwonka do drzwi.
Z tego musiała wyjść wspaniała i absolutnie oryginalna muzyka. To długa i zaskakująca zmiennymi nastrojami opowieść. Na początku wsłuchiwałem się w linie poszczególnych instrumentów, z zawodowego przyzwyczajenia analizowałem: „jak oni to robią”. Potem przestałem, dałem się ponieść wyobraźni, która pracuje przy tej płycie jak nigdy.
Wszystkie albumy Tria Paraphrase traktuję jak kolejne rozdziały tej samej historii. Na każdy odcinek czekam w napięciu, jak wtedy, kiedy byłem dzieckiem i realizowano kolejne części „Gwiezdnych Wojen”. Mam nadzieję, że Tim Berne zrealizuje ich co najmniej tyle samo co Lucas.