Zdobywanie płyt Arthura Blythe’a to sprawa niełatwa. Dlaczego? Zainteresowanych odsyłam do recenzji innej jego płyty zatytułowanej „Night Song”. „Synergy” (w posiadanie tego albumu wszedłem również podczas sopockiego koncertu na molo) to także płyta tegoroczna, choć w stosunku do „Night Song” wcześniejsza. Obydwie pozycje dzieli tylko miesiąc, a jednak muzycznie różnią się one od siebie bardzo znacznie.

Jak zwykle w przypadku A. Blythe’a mamy tu do czynienia z instrumentacją niecodzienną, choć - jak wiadomo - awangardowa część jazzowego środowiska chętnie posługuje się takimi zabiegami. Ostatecznie jednak nieważne jest, na czym się gra, jeżeli z tej gry wynika interesująca muzyka. Tak więc obok lidera na „Synergy” zagrali David Eyges na wiolonczeli oraz ceniony w środowisku drummer Bruce Ditmas.

Muzyka prezentowana na tej płycie unaocznia jak rozległe potrafią być zainteresowania A. Blythe’a. Z jednej strony nagrywa w sumie nietrudną w odbiorze „Night Song”, podczas gdy kilkadziesiąt dni wcześniej wszedł do studia w nietypowym trio i nagrał mocny, chwilami bardzo ostry nowoczesny jazz, którego źródła tkwią w eksperymentach z przełomu lat 60. i 70. Co ważniejsze jednak, w żadnej z tych kreacji nie traci nic ze swej muzycznej oryginalności. Już przy pierwszym przesłuchaniu wiadomym się staje, że autentyzm blythowskiego brzmienia w jakiejś mierze wynika z silnych powiązań bluesowych. Niemal każde solo konstruowane jest w oparciu o wyrazistą linię melodyczną, która dopiero w dalszym ciągu gry ewoluuje, osiągając często niezwykły stopień natężenia. Mimo to jednak muzyka A. Blythe’a jakimś cudem jest absolutnie komunikatywna i wcale niekoniecznie trzeba być wieloletnim miłośnikiem swobodnego grania, aby ulec jej mocy. O reszcie grających nie wspomnę. Lepiej sami Państwo posłuchajcie.

Krótko mówiąc „Synergy” to solidna porcja wspaniałego, ekscytującego jazzu, wartego bodaj i długich poszukiwań.