Najnowszy album, dziś już bardzo popularnego w Europie, a mieszkającego na stałe w Niemczech lutnisty Rabiha Abou-Khalila to wydawnictwo, którego muzycznej zawartości można było się spodziewać. Od ponad 10 lat artysta ten uprawia rodzaj sztuki popularyzatorskiej, w której fuzji poddawana jest muzyka arabska z jazzem. Z tym jazzem sprawa nie jest jednak prosta, ponieważ konieczne dla jego zaistnienia elementy bluesowe niezbyt dobrze dają się przełożyć na ogólną harmoniczną aurę muzyki orientalnej. Kusząca jest jednak improwizacyjność jazzu i z nią w nagraniach grającego na oud (arabska lutnia) Libańczyka spotykamy się na każdym kroku. I to niezależnie od tego czy zatrudnia jazzmanów amerykańskich czy europejskich. Na płycie „Songs for Sad Women” usłyszymy Francuza, Michela Godarda grającego na średniowiecznym instrumencie o wdzięcznej nazwie serpent, Jarroda Cagwina na perkusji i instrumentach perkusyjnych oraz armeńskiego mistrza gry na duduk. Zestawienie instrumentalne mogłoby sugerować, że będziemy mieli do czynienia z muzyką bardzo oryginalną brzmieniowo. I może nawet tak jest, ale nie w odbiorze tych, którzy mieli kiedykolwiek wcześniej do czynienia z jakąkolwiek inną płytą Abou-Khalila.
Nie da się, w moim odczuciu ukryć faktu, że Abou-Khalil odkrywa tu nie tyle sposób współistnienia muzyki arabskiej z innymi kulturami muzycznymi, co wykorzystuje nie arabskie instrumentarium w orientalnej brzmieniowej atmosferze. Jest to bardzo efektowny zabieg, ma jednak charakter jednorazowej błyskotki, którą cieszymy się bardzo, ale którą szybko porzucamy znudzeni jej jednowymiarowością. I tak dzieje się już od wielu lat. Kolejne płyty, kolejne składy, a z głośników płycie tak naprawdę ta sama muzyka.