Muzyka: ****

Abou-Khalil jawi się jako silna osobowość artystyczna. Od lat uprawia fuzję muzyki arabskiej i jazzu, a swe kolejne dyski opakowuje w srebrzące się okładki ze stylizacją na granicy kiczu. Libański wirtuoz lutni arabskiej (oud) tym razem ograniczył skład do kwartetu: Armeńczyk Gevorg Dabaghyan gra na duduku (tradycyjny instrument stroikowy przypominający obój), Francuz Michel Godard na serpencie (ustnikowy instrument blaszany szczególnie popularny w XVIII-wiecznej Francji), oraz Amerykanin Jarrod Cagwin na perkusjonaliach (mistrz na jednostronnie obciąganych bębnach obręczowych używanych w pasie od Indii po Maroko). Podczas stałego pobytu i studiowania muzyki w Niemczech, Abou-Khalil nasiąknął europejską tradycją, co znalazło odzwierciedlenie w tym osobliwym składzie instrumentalnym i choć pozostał muzycznym ambasadorem Bliskiego Wschodu, to niemal każda jego płyta jest rodzajem wędrówki wokół Morza Śródziemnego. Niniejszej wędrówce przewodzi tęskne zawodzenie Dabaghyana na duduku. Dość wyważony oud plasuje się na drugim miejscu, mimo, że lider potrafi grać na nim z biegłością, mogącą być wzorem dla niejednego jazzowego gitarzysty. Na jeszcze dalszym planie skryty jest serpent, który dość cicho pomrukuje w tle i rzadko błyśnie solo (ma znakomity dialog z dudukiem w utworze tytułowym). Pełnią swobody cieszy się natomiast Cagwin, który prowadzi inteligentne dialogi nie zapominając o dbałości o szkielet rytmiczny. Choć niektórym utworom nadano zabawne tytuły, cała materia muzyczna została spowita melancholią.