Tego Amerykanina o hinduskich korzeniach można śmiało zaliczyć do światowej czołówki gitarzystów, a jeśli nie wszystkim fanom jest znany to jego popularność wydaje się być jedynie kwestią czasu. Choć Abbasi został wyedukowany według najlepszych jazzowych wzorców, nie zapomniał o instrumentarium swoich protoplastów i oprócz gitary używa hybrydy sitaro-gitary. To już czwarty album autorski Abbasiego, którego zawartość stanowi atrakcyjna fuzja współczesnego jazzu z elementami kultury Indii i Pakistanu. Wątek ten traktowało już wielu wybitnych jazzmanów, ale jak możemy się przekonać, nie został on wyeksploatowany i Abbasiemu udało się „wyrzeźbić” coś nowego. Równie ważną co lider postacią jest organista Gary Versace, którego mieliśmy niedawno przyjemność podziwiać na koncercie grupy Johna Scofielda. Versace śmiało przełamuje kanony brzmieniowe Jimmiego Smitha i Larry’ego Younga (jakim ulegają nawet współcześni organiści), ale przedstawia oszczędne, lekko abstrakcyjne (niczym Thelonious Monk), a pięknie kontrastujące z gitarą organowe granie. Trio z bystrym Dannym Weissem na perkusji prezentuje ewidentnie coś odmiennego, co do tej pory dało się słyszeć z tria organowo-gitarowego. Projektowi dodaje atrakcyjności udział Dave’a Liebmana (w dwóch utworach), którego saksofon sopranowy wpada idealnie w hinduski klimat (ciekawe, czy Liebman pamięta swój udział w podobnie zabarwionym projekcie „My Goal’s Beyond” Johna McLaughlina z 1970 r.).