Muzyka egzystująca na styku odmiennych kultur improwizatorskich to nie tylko temat modny, ale również niosący ze sobą nieoczekiwane przeżycia muzyczne. Z inteligentnego połączenia różnorodnych wrażliwości muzycznych i z pozoru nieprzystających sposobów postrzegania sztuki dźwięku mogą powstawać rzeczy niepowtarzalne i obezwładniające eksplodującą energią. Do tego rodzaju propozycji twórczych zaliczyć trzeba muzykę grającego na oud Libańczyka – Rabiha Abou-Khalila. „Al Jadida” to czwarta z kolei płyta artysty nagrana dla Enji Matthiasa Winckelmanna. Tak jak na poprzedniczkach, tak i tu Abou-Khalil zaprosił muzyków wywodzących się z różnych kultur muzycznych. Są arabscy perkusiści Ramseh Shotham i Nabil Kahiat oraz reprezentanci Zachodu – współtwórca grupy Oregon, kontrabasista Glen Moore oraz znakomity jazzman, saksofonista altowy Sonny Fortune. W ogólnym brzmieniu propozycja Abou-Khalila wydaje się mieć nie wiele wspólnego z jazzem. Opiera się na rytmicznych podziałach, melodyce i interwałach charakterystycznych dla muzyki bliskowschodniej, jednak udział Fortune’a z jego intensywną, chciałoby się powiedzieć wysnutą wprost z Coltrane’a grą stwarza wrażenie obcowania z czysto jazzowym zdarzeniem muzycznym. Przenikanie się obydwu wątków czyni z „Al-Jadidy” pozycję zupełnie niezwykłą i kto wie czy nie najbardziej reprezentatywną i twórczą w całym dorobku Abou-Khalila.